Ghazal 324: Bien qu'un nœud soit tombé de sa chevelure dans mon affaire

گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
همچنان چشم گشاد از کرمش می‌دارم

به طرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام
خون دل عکس برون می‌دهد از رخسارم

پردهٔ مطربم از دست برون خواهد برد
آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم

پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب
تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم

منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن
از نی کلک، همه قند و شکر می‌بارم

دیدهٔ بخت به افسانهٔ او شد در خواب
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم؟

چون تو را در گذر ای یار نمی‌یارم دید
با که گویم که بگوید سخنی با یارم؟

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا
بجز از خاک درش با که بود بازارم؟

Bien qu'un nœud soit tombé de sa chevelure dans mon affaire,
j'attends encore l'ouverture de sa générosité.

N'attribue pas à la joie la rougeur de mon visage, car comme la coupe
le sang de mon cœur se reflète à travers ma joue.

L'air du ménestrel m'emportera hors de moi ;
hélas, si je ne suis pas admis derrière ce voile !

Toute la nuit j'ai monté la garde au sanctuaire du cœur,
pour ne laisser entrer sous ce voile que la pensée de lui.

Je suis ce poète magicien qui, par le sortilège de la parole,
fait pleuvoir du roseau du calame tout sucre et sucre candi.

L'œil de ma fortune s'est endormi à son récit ;
où est une brise de grâce pour m'éveiller ?

Puisque je ne puis te voir sur ton passage, ô ami,
à qui dirai-je de dire un mot à mon ami ?

Hier soir il disait : « Hafez n'est qu'apparence et hypocrisie. »
Avec qui ai-je affaire, sinon avec la poussière de sa porte ?