Ghasel 332: Triff mein Herz nicht mit dem Pfeil deines Blicks

مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
که پیش چشم بیمارت بمیرم

نصاب حسن در حد کمال است
زکاتم ده که مسکین و فقیرم

چو طفلان تا کی ای زاهد، فریبی
به سیب بوستان و شهد و شیرم

چنان پر شد فضای سینه از دوست
که فکر خویش گم شد از ضمیرم

قدح پر کن که من در دولت عشق
جوانبخت جهانم گرچه پیرم

قراری بسته‌ام با می فروشان
که روز غم به جز ساغر نگیرم

مبادا جز حساب مطرب و می
اگر نقشی کشد کلک دبیرم

در این غوغا که کس کس را نپرسد
من از پیر مغان منت پذیرم

خوشا آن دم کز استغنای مستی
فراغت باشد از شاه و وزیرم

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه
ز بام عرش می‌آید صفیرم

چو حافظ گنج او در سینه دارم
اگرچه مدعی بیند حقیرم

Triff mein Herz nicht mit dem Pfeil deines Blicks,
denn ich stürbe vor deinem matten Auge.

Das Maß deiner Schönheit steht an der Grenze der Vollkommenheit;
gib mir das fällige Almosen, denn ich bin bedürftig und arm.

Wie lange, o Asket, willst du mich wie ein Kind
mit dem Apfel des Gartens und mit Honig und Milch betören?

Der Raum meiner Brust wurde so voll vom Freund,
dass der Gedanke an mich selbst aus meinem Sinn verschwand.

Füll den Becher, denn im Glück der Liebe
bin ich der vom Glück begünstigte Jüngling der Welt, obwohl ich alt bin.

Ich habe mit den Weinhändlern eine Abmachung getroffen,
dass ich am Tag des Kummers nichts als den Becher zur Hand nehme.

Es gebe nichts als die Rechnung von Spielmann und Wein,
wenn die Feder meines Schreibers eine Figur zeichnet.

In diesem Getümmel, in dem keiner nach dem anderen fragt,
bin ich dem Meister der Magier zu Dank verpflichtet.

Glücklich der Augenblick, in dem ich durch die Unabhängigkeit der Trunkenheit
von König und Wesir frei bin.

Ich bin jener Vogel, dessen Pfiff
jeden Abend und jede Frühe vom Dach des Thrones kommt.

Wie Hafis trage ich seinen Schatz in der Brust,
obwohl der Angeber mich für gering ansieht.