Ghazal 340: Moi qui, du feu de mon cœur, bouillonne comme la jarre de vin

من که از آتش دل چون خم می در جوشم
مهر بر لب زده، خون می‌خورم و خاموشم

قصد جان است طمع در لب جانان کردن
تو مرا بین که در این کار به جان می‌کوشم

من کی آزاد شوم از غم دل؟ چون هر دم
هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش
این قدر هست که گه گه قدحی می‌نوشم

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا
فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

پدرم روضهٔ رضوان به دو گندم بفروخت
من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم؟!

خرقه‌پوشی من از غایت دین‌داری نیست
پرده‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم

من که خواهم که ننوشم به جز از راوق خم
چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم؟

گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق
شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

Moi qui, du feu de mon cœur, bouillonne comme la jarre de vin,
un sceau sur les lèvres, je bois du sang et je me tais.

Convoiter la lèvre de l'aimé, c'est attenter à sa propre vie ;
regarde-moi, qui m'y applique de toute mon âme.

Quand serai-je délivré du chagrin du cœur, puisqu'à chaque instant
la sombre boucle d'une idole me passe son anneau à l'oreille ?

À Dieu ne plaise que je me fie à ma propre dévotion ;
il y a seulement ceci : de temps à autre je bois une coupe.

J'espère que, en dépit de l'ennemi, au Jour de la rétribution,
le don de Son pardon ne mettra pas le fardeau du péché sur mon épaule.

Mon père a vendu le jardin du paradis pour deux grains de blé ;
pourquoi ne vendrais-je pas le royaume du monde pour un grain d'orge ?

Si je porte le froc, ce n'est pas par excès de piété ;
je jette un voile sur cent défauts cachés.

Moi qui ne veux boire que le vin filtré de la jarre,
que ferais-je si je n'écoutais pas la parole du vieux mage ?

Si le ménestrel de l'assemblée joue de la sorte le mode de l'amour,
les vers de Hafez m'ôteront la raison à l'heure de la danse.