Ghasel 350: In der Frühe sagte ich, zur Reue entschlossen: «Ich will das Los befragen.»

به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
بهار توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کنم؟

سخن درست بگویم نمی‌توانم دید
که می خورند حریفان و من نظاره کنم

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاه
پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم

به دور لاله دماغ مرا علاج کنید
گر از میانهٔ بزم طرب کناره کنم

ز روی دوست مرا چون گل مراد شکفت
حوالهٔ سر دشمن به سنگ خاره کنم

گدای میکده‌ام، لیک وقت مستی بین
که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم

مرا که نیست ره و رسم لقمه‌پرهیزی
چرا ملامت رند شراب‌خواره کنم

به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی
ز سنبل و سمنش، ساز طوق و یاره کنم

ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ
به بانگ بربط و نی، رازش آشکاره کنم

In der Frühe sagte ich, zur Reue entschlossen: «Ich will das Los befragen.»
Der Frühling, der die Reue bricht, kommt: Was soll ich tun?

Um die Wahrheit zu sagen: Ich kann es nicht mit ansehen,
dass die Gefährten Wein trinken und ich zuschaue.

Wie die Knospe mit lachender Lippe nehme ich im Gedenken an die Runde des Königs
den Becher und zerreiße vor Freude mein Gewand.

Behandelt zur Zeit der Tulpe mein Gehirn,
wenn ich mich aus der Mitte des Freudenfestes zurückziehe.

Da mir aus dem Gesicht des Freundes die Rose meines Wunsches erblüht ist,
überweise ich den Kopf des Feindes an den harten Fels.

Ich bin der Bettler der Schenke, doch sieh mich zur Stunde der Trunkenheit,
wie ich mich vor dem Himmel brüste und den Sternen befehle.

Ich, der ich weder Art noch Brauch habe, auf meine Bissen zu achten,
warum sollte ich den weintrinkenden Rend tadeln?

Ich setze einen Abgott wie einen Sultan auf einen Thron von Rosen;
aus Hyazinthe und Jasmin mache ich ihm Halsreif und Armband.

Hafis ist des heimlichen Weintrinkens müde geworden;
mit dem Klang von Laute und Flöte mache ich sein Geheimnis offenbar.