Ghasel 349: Gestern Nacht sagte ich: «Ich schlage mir die Leidenschaft für sein Gesicht aus dem Kopf.»

دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
گفت کو زنجیر؟ تا تدبیر این مجنون کنم

قامتش را سرو گفتم، سر کشید از من به خشم
دوستان از راست می‌رنجد نگارم، چون کنم؟

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار
عشوه‌ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

زردرویی می‌کشم زان طبع نازک، بی‌گناه
ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم

ای نسیم منزل لیلی خدا را تا به کی
ربع را برهم زنم، اطلال را جیحون کنم

من که ره بردم به گنج حسن بی‌پایان دوست
صد گدای همچو خود را بعد از این قارون کنم

ای مه صاحب قران، از بنده حافظ یاد کن
تا دعای دولت آن حسن روزافزون کنم

Gestern Nacht sagte ich: «Ich schlage mir die Leidenschaft für sein Gesicht aus dem Kopf.»
Er sprach: «Wo ist die Kette, damit ich mich dieses Verrückten annehme?»

Ich nannte seinen Wuchs eine Zypresse, da wandte er sich zornig von mir ab;
Freunde, mein Schöner nimmt die Wahrheit übel: Was soll ich tun?

Ich sagte ein unbedachtes Wort, o Herzensräuber, verzeih;
gewähre einen schmeichelnden Blick, damit ich meinen Sinn ins Maß bringe.

Ich trage ein blasses Gesicht wegen jenes zarten Gemüts, ohne Schuld;
Schenke, gib einen Becher, damit ich mein Gesicht rosenfarben mache.

O Hauch von Lailas Wohnstatt, um Gottes willen, wie lange
soll ich den Lagerplatz umstürzen und die Ruinen zum Strom machen?

Ich, der ich den Weg zum Schatz der endlosen Schönheit des Freundes fand,
mache fortan hundert Bettler wie mich zu einem Korah.

O Mond, Herr der Glückskonjunktion, gedenke deines Dieners Hafis,
damit ich für das Glück jener täglich wachsenden Schönheit bete.