Gazal 358: Para la pena del tiempo, a la que no veo orilla

غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم
دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینم

به ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت
چرا که مصلحت خود در آن نمی‌بینم

ز آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیر
چرا که طالع وقت آن چنان نمی‌بینم

نشان اهل خدا عاشقیست، با خود دار
که در مشایخ شهر این نشان نمی‌بینم

بدین دو دیدهٔ حیران من هزار افسوس
که با دو آینه رویش عیان نمی‌بینم

قد تو تا بشد از جویبار دیدهٔ من
به جای سرو جز آب روان نمی‌بینم

در این خمار کسم جرعه‌ای نمی‌بخشد
ببین که اهل دلی در میان نمی‌بینم

نشان موی میانش که دل در او بستم
ز من مپرس که خود در میان نمی‌بینم

من و سفینهٔ حافظ که جز در این دریا
بضاعت سخن درفشان نمی‌بینم

Para la pena del tiempo, a la que no veo orilla,
no veo otro remedio que el vino rojo como el árbol de Judas.

No hablaré de dejar el servicio del anciano mago,
porque no veo en ello mi conveniencia.

Toma del sol de la copa la altura del placer,
que no veo la estrella del momento tan propicia.

La señal de la gente de Dios es ser amante; guárdala contigo,
que en los jeques de la ciudad no veo esa señal.

Mil lástimas de estos dos ojos míos atónitos,
que con dos espejos no ven claro su rostro.

Desde que tu talle se fue de la orilla del arroyo de mis ojos,
en lugar del ciprés no veo más que agua que corre.

En esta resaca nadie me concede un trago;
mira, no veo a nadie de corazón entre ellos.

Por la señal de su cintura fina como un cabello, a la que até mi corazón,
no me preguntes, que ni a mí mismo me veo en el asunto.

Yo y la nave de Hafez, que fuera de este mar
no veo caudal de palabra que esparza perlas.