Ghazal 35: Va à tes affaires, prêcheur ; qu'est-ce que ce vacarme ?

برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست؟
مرا فتاد دل از ره، تو را چه افتادست؟

میان او که خدا آفریده است از هیچ
دقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نگشادست

به کام تا نرساند مرا لبش، چون نای
نصیحت همه عالم به گوش من بادست

گدای کوی تو از هشت خلد، مستغنی‌ست
اسیر عشق تو از هر دو عالم آزادست

اگر چه مستی عشقم خراب کرد ولی
اساس هستی من زآن خراب، آبادست

دلا منال ز بیداد و جور یار که یار
تو را نصیب همین کرد و این از آن دادست

برو فسانه مخوان و فسون مدم حافظ
کز این فسانه و افسون مرا بسی یادست

Va à tes affaires, prêcheur ; qu'est-ce que ce vacarme ?
Mon cœur est sorti du chemin ; à toi, que t'est-il arrivé ?

Sa taille, que Dieu a créée de rien,
est un point subtil qu'aucune créature n'a résolu.

Tant que sa lèvre ne m'aura pas mené à mon désir, comme la flûte,
le conseil du monde entier est du vent à mon oreille.

Le mendiant de ta rue n'a que faire des huit paradis ;
le captif de ton amour est libre des deux mondes.

Bien que l'ivresse de l'amour m'ait ruiné,
le fondement de mon être prospère par cette ruine.

Ô cœur, ne te plains pas de l'injustice et de la dureté de l'ami,
car l'ami t'a donné cette part, et c'est là justice de sa part.

Va, Hafez, ne récite pas de contes et ne souffle pas d'enchantements,
car de ces contes et de ces enchantements j'ai bien des souvenirs.