Ghasel 36: Seit die Spitze deiner Locke in die Hand des Windes fiel

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است
لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست؟
نقطهٔ دوده که در حلقه جیم افتادست

زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار
چیست؟ طاووس که در باغ نعیم افتادست

دل من در هوس روی تو ای مونس جان
خاک راهیست که در دست نسیم افتادست

همچو گرد این تن خاکی نتواند برخاست
از سر کوی تو زان رو که عظیم افتادست

سایهٔ قد تو بر قالبم ای عیسی دم
عکس روحیست که بر عظم رمیم افتادست

آن که جز کعبه مقامش نبد از یاد لبت
بر در میکده دیدم که مقیم افتادست

حافظ گمشده را با غمت ای یار عزیز
اتحادیست که در عهد قدیم افتادست

Seit die Spitze deiner Locke in die Hand des Windes fiel,
ist mein liebeskrankes Herz vor Kummer in zwei Hälften gefallen.

Dein Zauberauge ist die Abschrift des Zauberbuchs selbst,
nur ist es so, dass diese Abschrift kränklich ausfiel.

Weißt du, was jenes schwarze Mal in der Biegung deiner Locke ist?
Ein Rußpunkt, der in den Ring des Buchstabens Dschim fiel.

Deine Moschuslocke im Paradiesgarten deiner Wange,
was ist sie? Ein Pfau, der in den Garten der Wonne fiel.

Mein Herz ist im Verlangen nach deinem Gesicht, o Gefährtin der Seele,
Staub vom Weg, der in die Hand des Windes fiel.

Wie Staub kann dieser irdene Leib sich nicht erheben
vom Anfang deiner Gasse, weil er so schwer gefallen ist.

Der Schatten deiner Gestalt auf meinem Leib, o du mit Jesu Atem,
ist der Widerschein eines Geistes, der auf morsches Gebein fiel.

Den, dessen Ort nur die Kaaba war, sah ich im Gedenken an deine Lippe
an der Tür der Schenke sesshaft geworden.

Der verlorene Hafis und der Kummer um dich, teure Freundin,
haben einen Bund, der in alter Zeit geschlossen wurde.