Ghasel 377: Eines Nachts werden wir die Hände erheben und ein Gebet sprechen

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دل بیمار شد از دست، رفیقان مددی
تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

آن که بی‌جرم برنجید و به تیغم زد و رفت
بازش آرید خدا را که صفایی بکنیم

خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاست
تا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نه
کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم

سایهٔ طایر کم حوصله کاری نکند
طلب از سایهٔ میمون همایی بکنیم

دلم از پرده بشد حافظ خوش‌گوی کجاست
تا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم

Eines Nachts werden wir die Hände erheben und ein Gebet sprechen
und von irgendwoher Abhilfe gegen den Kummer der Trennung von dir finden.

Mein krankes Herz entgleitet mir: Freunde, eine Hilfe,
damit wir einen Arzt an sein Lager holen und ein Heilmittel finden.

Den, der ohne Schuld gekränkt war, mich mit dem Schwert schlug und ging,
bringt ihn um Gottes willen zurück, damit wir uns versöhnen.

Die Wurzel der Freude ist verdorrt; wo ist der Weg zur Schenke,
damit wir in jener Luft und jenem Wasser wachsen und gedeihen?

Erbitte Hilfe vom Sinn der Rends, o Herz, sonst
ist die Sache schwer: Mögen wir keinen Fehler begehen.

Der Schatten eines kleinmütigen Vogels bewirkt nichts;
suchen wir den glückverheißenden Schatten eines Huma.

Mein Herz ist aus der Tonart geraten; wo ist der schön redende Hafis,
damit wir mit seinen Liedern und Ghaselen wieder eine Weise finden?