Ghazal 379: Ma tête est gaie, et je le dis à voix haute

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

عبوس زهد به وجه خمار ننشیند
مرید خرقهٔ دردی‌کشان خوش‌خویم

شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست
کشید در خم چوگان خویش چون گویم

گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید
کدام در بزنم؟ چاره از کجا جویم؟

مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی
چنان که پرورشم می‌دهند، می‌رویم

تو خانقاه و خرابات در میانه مبین
خدا گواه که هر جا که هست، با اویم

غبار راه طلب، کیمیای بهروزی‌ست
غلام دولت آن خاک عنبرین بویم

ز شوق نرگس مست بلندبالایی
چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم

بیار می که به فتوی حافظ از دل پاک
غبار زرق به فیض قدح فروشویم

Ma tête est gaie, et je le dis à voix haute :
je cherche la brise de la vie dans la coupe.

La mine renfrognée de l'ascèse ne sied pas à un visage empourpré de vin ;
je suis disciple du froc des buveurs de lie au bon naturel.

Je suis devenu fable pour mon égarement, et le sourcil de l'ami
m'a tiré, comme une balle, dans la courbe de son maillet.

Si le vieux mage ne m'ouvre pas la porte,
à quelle porte frapperai-je ? Où chercherai-je un remède ?

Dans cette prairie, ne me reproche pas de pousser à l'état sauvage ;
je pousse de la manière dont on me cultive.

Ne vois pas le couvent et la taverne comme faisant obstacle ;
Dieu m'est témoin que partout où Il est, je suis avec Lui.

La poussière du chemin de la quête est l'élixir de la prospérité ;
je suis l'esclave de la fortune de cette poussière au parfum d'ambre.

Par désir du narcisse ivre d'une belle à la haute taille,
comme la tulipe je suis tombé, coupe en main, au bord du ruisseau.

Apporte du vin, car, sur l'avis de Hafez, d'un cœur pur
je laverai la poussière de l'hypocrisie par le don de la coupe.