Ghazal 384: Je brûle de ta séparation : détourne ton visage de la cruauté.

می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان
هجران بلای ما شد، یا رب بلا بگردان

مه جلوه می‌نماید بر سبز خنگ گردون
تا او به سر درآید، بر رخش پا بگردان

مرغول را برافشان یعنی به رغم سنبل
گرد چمن بخوری همچون صبا بگردان

یغمای عقل و دین را بیرون خرام سرمست
در سر کلاه بشکن در بر قبا بگردان

ای نور چشم مستان در عین انتظارم
چنگ حزین و جامی بنواز یا بگردان

دوران همی‌نویسد بر عارضش خطی خوش
یا رب نوشتهٔ بد از یار ما بگردان

حافظ ز خوبرویان بختت جز این قدر نیست
گر نیستت رضایی حکم قضا بگردان

Je brûle de ta séparation : détourne ton visage de la cruauté.
La séparation est devenue notre fléau : Seigneur, détourne le fléau.

La lune se pavane sur le coursier gris-vert du ciel ;
pour qu'elle tombe la tête la première, mets le pied à l'étrier et chevauche.

Secoue tes boucles ; c'est-à-dire, en dépit de la jacinthe,
promène l'encens autour de la prairie, comme le vent d'est.

Pour piller raison et foi, sors en marchant, ivre ;
penche le bonnet sur ta tête et drape la tunique sur ton corps.

Ô lumière des yeux des ivres, je suis au comble de l'attente ;
joue de la harpe plaintive, ou fais circuler la coupe.

Le temps écrit sur sa joue une belle ligne ;
Seigneur, détourne de notre ami toute mauvaise écriture.

Hafez, ta fortune auprès des beaux visages ne va pas plus loin ;
si tu n'en es pas content, détourne l'arrêt du destin.