Ghazal 385: Seigneur, ramène cette gazelle musquée à Khotan

یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان
وان سهی سرو خرامان به چمن باز رسان

دل آزردهٔ ما را به نسیمی بنواز
یعنی آن جان ز تن رفته به تن باز رسان

ماه و خورشید به منزل چو به امر تو رسند
یار مه‌روی مرا نیز به من باز رسان

دیده‌ها در طلب لعل یمانی خون شد
یا رب آن کوکب رخشان به یمن باز رسان

برو ای طایر میمون همایون آثار
پیش عنقا سخن زاغ و زغن باز رسان

سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات
بشنو ای پیک خبرگیر و سخن باز رسان

آن که بودی وطنش دیدهٔ حافظ یا رب
به مرادش ز غریبی به وطن باز رسان

Seigneur, ramène cette gazelle musquée à Khotan,
et ramène ce cyprès élancé et ondoyant à la prairie.

Caresse d'une brise notre cœur meurtri ;
c'est-à-dire, ramène au corps cette âme qui a quitté le corps.

Puisque la lune et le soleil atteignent leur demeure sur ton ordre,
ramène-moi aussi mon ami au visage de lune.

Nos yeux sont devenus sang à chercher le rubis du Yémen ;
Seigneur, ramène cet astre brillant au Yémen.

Va, oiseau fortuné aux signes augustes,
et rapporte au phénix les propos du corbeau et du milan.

La parole est celle-ci : sans toi nous ne voulons pas de la vie ;
écoute, ô courrier en quête de nouvelles, et rapporte la parole.

Celui dont la patrie était l'œil de Hafez, Seigneur,
ramène-le, selon son désir, de l'exil à sa patrie.