Ghasel 392: Weißt du, was Glück ist? Das Gesicht des Freundes zu sehen

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن
در کوی او گدایی، بر خسروی گزیدن

از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن
از دوستان جانی، مشکل توان بریدن

خواهم شدن به بستان، چون غنچه با دل تنگ
وآنجا به نیک‌نامی، پیراهنی دریدن

گه چون نسیم با گل، راز نهفته گفتن
گه سر عشق‌بازی، از بلبلان شنیدن

بوسیدن لب یار، اول ز دست مگذار
کآخر ملول گردی، از دست و لب گزیدن

فرصت شمار صحبت، کز این دوراهه منزل
چون بگذریم دیگر، نتوان به هم رسیدن

گویی برفت حافظ، از یاد شاه‌ یحیی
یا رب به یادش آور، درویش پروریدن

Weißt du, was Glück ist? Das Gesicht des Freundes zu sehen;
das Betteln in seiner Gasse dem Königtum vorzuziehen.

Die Hoffnung auf das Leben aufzugeben ist leicht, doch
sich von Freunden zu trennen, die einem lieb sind wie das Leben, ist schwer.

Ich will in den Garten gehen wie die Knospe mit beengtem Herzen
und dort in gutem Ruf ein Hemd zerreißen.

Bald wie der Lufthauch der Rose verborgene Geheimnisse sagen,
bald das Geheimnis der Liebe von den Nachtigallen hören.

Lass das Küssen der Lippe des Freundes nicht gleich aus der Hand,
denn am Ende wirst du es müde, dir in Hand und Lippe zu beißen.

Halte die Gemeinschaft für eine Gelegenheit, denn wenn wir
diese Raststätte am Scheideweg hinter uns haben, kann man einander nicht mehr erreichen.

Es scheint, Hafis ist aus dem Gedächtnis von Schah Yahya geschwunden;
o Herr, bring ihm die Fürsorge für die Derwische in Erinnerung.