Ghasel 393: Ich bin es, der in der Stadt dafür berühmt ist, die Liebe zu pflegen

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات
بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست؟
به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب
که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ورنه
کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن؟

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس
که وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن

ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب
که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن

مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ
که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن

Ich bin es, der in der Stadt dafür berühmt ist, die Liebe zu pflegen;
ich bin es, der sein Auge nicht mit dem Sehen von Schlechtem befleckt hat.

Wir halten Treue, ertragen den Tadel und sind froh,
denn auf unserem Pfad ist es Unglaube, sich gekränkt zu fühlen.

Ich fragte den Alten der Schenke: «Was ist der Weg zur Rettung?»
Er verlangte einen Becher Wein und sprach: «Die Fehler anderer zudecken.»

Was wünscht das Herz vom Betrachten des Gartens der Welt?
Mit der Hand der Pupille Rosen von deinem Gesicht zu pflücken.

Im Weindienst habe ich mein Bild aufs Wasser gezeichnet,
um das Bild der Selbstanbetung zu zerstören.

Ich vertraue auf das Erbarmen deiner Lockenspitze; sonst,
wenn von jener Seite kein Zug kommt, was nützt das Mühen?

Von dieser Versammlung wenden wir die Zügel zur Schenke,
denn die Predigt derer, die nicht handeln, soll man nicht hören.

Lerne vom Flaum des Freundes die Liebe zu einem schönen Gesicht,
denn es ist schön, um die Wangen der Schönen zu kreisen.

Küsse nichts als die Lippe des Schenken und den Weinbecher, Hafis,
denn die Hand der Frömmigkeitsverkäufer zu küssen ist ein Fehler.