Ghazal 393: C'est moi qui suis célèbre dans la ville pour pratiquer l'amour

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات
بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست؟
به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب
که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن

به رحمت سر زلف تو واثقم ورنه
کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدن؟

عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلس
که وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن

ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب
که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن

مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ
که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن

C'est moi qui suis célèbre dans la ville pour pratiquer l'amour ;
c'est moi qui n'ai pas souillé mon œil à voir le mal.

Nous sommes fidèles, nous endurons le blâme et nous sommes heureux,
car dans notre Voie, s'offenser est impiété.

J'ai dit au vieillard de la taverne : « Quel est le chemin du salut ? »
Il demanda une coupe de vin et dit : « Couvrir les défauts. »

Que désire le cœur en contemplant le jardin du monde ?
Cueillir des roses sur ton visage avec la main de la pupille.

Dans l'adoration du vin, j'ai tracé mon image sur l'eau pour ceci :
ruiner l'image de l'adoration de soi.

Je me fie à la miséricorde du bout de ta boucle ; sinon,
quand il n'y a pas d'attirance de ce côté-là, à quoi bon s'efforcer ?

De cette assemblée nous tournerons la bride vers la taverne,
car le sermon de ceux qui ne pratiquent pas, il faut ne pas l'écouter.

Apprends du duvet de l'ami à aimer un beau visage,
car il est doux de tourner autour des joues des belles.

Ne baise que la lèvre de l'échanson et la coupe de vin, Hafez,
car baiser la main des marchands de piété est une faute.