Ghazal 400: Mon aimée à la haute taille, coquette et rusée

بالابلند عشوه‌گر نقش‌باز من
کوتاه کرد قصهٔ زهد دراز من

دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم
با من چه کرد دیدهٔ معشوقه‌باز من؟

می‌ترسم از خرابی ایمان که می‌برد
محراب ابروی تو، حضور نماز من

گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق
غماز بود اشک و عیان کرد راز من

مست است یار و یاد حریفان نمی‌کند
ذکرش به خیر‌، ساقی مسکین‌نواز من

یا رب کی آن صبا بوزد کز نسیم آن
گردد شمامهٔ کرمش، کارساز من؟

نقشی بر آب می‌زنم از گریه، حالیا
تا کی شود قرین حقیقت، مجاز من

بر خود، چو شمع، خنده‌زنان، گریه می‌کنم
تا با تو سنگ‌دل چه کند سوز و ساز من؟

زاهد؛ چو از نماز تو کاری نمی‌رود
هم مستی شبانه و راز و نیاز من

«حافظ»، ز گریه سوخت بگو حالش ای صبا
با شاه دوست‌پرور دشمن‌گداز من

Mon aimée à la haute taille, coquette et rusée,
a abrégé la longue histoire de mon ascèse.

As-tu vu, ô cœur, ce qu'au terme de la vieillesse, de la piété et du savoir
m'a fait mon œil qui joue à l'amour ?

Je crains la ruine de ma foi, car
le mihrab de ton sourcil emporte ma présence à la prière.

Je disais : du froc de l'hypocrisie je couvrirai le signe de l'amour ;
la larme était délatrice et a rendu mon secret manifeste.

L'ami est ivre et ne se souvient pas des compagnons ;
bénie soit la mémoire de mon échanson, tendre aux pauvres.

Seigneur, quand soufflera ce vent d'est dont la brise
fera du parfum de sa générosité le remède à mes affaires ?

De mes pleurs je trace pour l'instant une image sur l'eau ;
quand ma métaphore sera-t-elle unie à la réalité ?

Comme la bougie, je pleure sur moi-même en riant,
pour voir ce que ma brûlure et ma patience te feront, cœur de pierre.

Ascète, puisque ta prière n'aboutit à rien,
il reste mon ivresse nocturne, mes secrets et mes supplications.

Hafez a brûlé de pleurs ; vent d'est, dis son état
à mon roi, qui chérit les amis et fait fondre les ennemis.