Ghazal 401: Quand je deviens la poussière de son chemin, il secoue de moi le pan de sa robe

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گل
ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من

چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین
گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود
کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست
بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود
ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگرید
کو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم
عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

Quand je deviens la poussière de son chemin, il secoue de moi le pan de sa robe ;
et si je dis : « tourne ton cœur », il détourne de moi son visage.

Il montre à chacun son visage coloré, comme la rose ;
et si je dis : « recouvre-le », il le recouvre devant moi.

J'ai dit à mon œil : regarde-le au moins une fois tout ton soûl.
Il dit : veux-tu donc qu'il fasse couler de moi un ruisseau de sang ?

Il a soif de mon sang, et moi de sa lèvre ; qu'en sera-t-il ?
Prendrai-je de lui mon désir, ou prendra-t-il de moi justice ?

Si, comme Farhad, je rends l'âme dans l'amertume, qu'importe ;
bien des histoires douces resteront de moi.

Si je meurs devant lui comme la bougie, il rira de mon chagrin ;
et si je me froisse, son esprit délicat se froissera de moi.

Amis, j'ai donné ma vie pour sa bouche ; voyez
comme pour si peu de chose il se dérobe à moi.

Patience, Hafez, car si la leçon du chagrin continue ainsi,
l'amour dira de moi une légende dans chaque recoin.