Ghasel 401: Wenn ich zum Staub seines Weges werde, schüttelt er den Saum von mir ab

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را به هر کس می‌نماید همچو گل
ور بگویم بازپوشان بازپوشاند ز من

چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین
گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من؟

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود
کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست
بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود
ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

دوستان جان داده‌ام بهر دهانش بنگرید
کو به چیزی مختصر چون باز می‌ماند ز من

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم
عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

Wenn ich zum Staub seines Weges werde, schüttelt er den Saum von mir ab;
und sage ich: »Wende dein Herz«, so wendet er das Gesicht von mir.

Er zeigt jedem sein farbiges Gesicht wie die Rose;
und sage ich: »Verhülle es wieder«, so verhüllt er es vor mir.

Ich sagte zu meinem Auge: Sieh ihn doch einmal satt an.
Es sagte: Willst du etwa, dass er einen Blutbach aus mir fließen lässt?

Er durstet nach meinem Blut und ich nach seiner Lippe; wie wird es ausgehen?
Nehme ich mein Verlangen von ihm, oder nimmt er Recht von mir?

Wenn ich wie Farhad in Bitterkeit das Leben lasse, macht es nichts;
viele süße Geschichten bleiben von mir zurück.

Sterbe ich vor ihm wie die Kerze, so lacht er über meinen Kummer;
und bin ich gekränkt, so kränkt sich sein zarter Sinn an mir.

Freunde, ich habe mein Leben für seinen Mund gegeben; seht,
wie er sich um eine solche Kleinigkeit vor mir zurückhält.

Hab Geduld, Hafis, denn geht die Lektion des Kummers so weiter,
erzählt die Liebe in jedem Winkel eine Sage von mir.