Ghazal 419: La sua unione è meglio della vita eterna

وصال او ز عمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به

به شمشیرم زد و با کس نگفتم
که راز دوست از دشمن نهان به

به داغ بندگی مردن بر این در
به جان او که از ملک جهان به

خدا را از طبیب من بپرسید
که آخر کی شود این ناتوان به؟

گلی کآن پایمال سرو ما گشت
بود خاکش ز خون ارغوان به

به خلدم دعوت ای زاهد! مفرما
که این سیب زنخ، زآن بوستان به

دلا! دائم گدای کوی او باش
به حکم آن که دولت جاودان به

جوانا! سر متاب از پند پیران
که رأی پیر از بخت جوان به

شبی می‌گفت چشم کس ندیده‌ست
ز مروارید گوشم در جهان به

اگر چه زنده‌رود آب حیات است
ولی شیراز ما از اصفهان به

سخن اندر دهان دوست شکر
ولیکن گفتهٔ حافظ از آن به

La sua unione è meglio della vita eterna;
Signore, dammi quella, perché quella è meglio.

Mi colpì con la spada e non lo dissi a nessuno,
perché il segreto dell'amico è meglio nasconderlo al nemico.

Morire a questa porta col marchio della servitù,
per la sua vita, è meglio del regno del mondo.

Per Dio, chiedete al mio medico
quando infine questo debole starà meglio.

La rosa che fu calpestata dal nostro cipresso:
la sua polvere è meglio del sangue dell'albero di Giuda.

Asceta, non invitarmi al paradiso,
perché questa mela del mento è meglio di quel frutteto.

O cuore, sii sempre mendicante nel suo vicolo,
secondo la regola che la fortuna duratura è meglio.

Giovane, non distogliere il capo dal consiglio dei vecchi,
perché il giudizio del vecchio è meglio della sorte del giovane.

Una notte diceva: nessun occhio ha visto
al mondo nulla di meglio della perla del mio orecchio.

Benché lo Zayandeh Rud sia acqua di vita,
la nostra Shiraz è meglio di Isfahan.

La parola in bocca all'amico è zucchero,
eppure il dire di Hafez è meglio.