Ghasel 446: Ostwind, du trägst den Hauch jener moschusduftenden Locke

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست
توان به دست تو دادن گرش نکو داری

در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت
جز این قدر که رقیبان تندخو داری

نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد
که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
خود از کدام خم است این که در سبو داری

به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز
که گر بدو رسی از شرم سر فروداری

دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن
تو را رسد که غلامان ماه رو داری

قبای حسن فروشی تو را برازد و بس
که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر میل جست و جو داری

Ostwind, du trägst den Hauch jener moschusduftenden Locke;
bleib als Andenken, denn du trägst seinen Duft.

Mein Herz, in dem das Juwel der Geheimnisse von Schönheit und Liebe liegt,
könnte man dir in die Hand geben, wenn du es gut hieltest.

An jener gefälligen Gestalt lässt sich nichts aussetzen,
außer so viel: dass du grimmige Wächter hast.

Wie sollte dir, o Rose, das Lied der Nachtigall gefallen,
da du Ohr und Sinn den Vögeln schenkst, die leeres Zeug reden?

Von deinem Schluck wurde mein Kopf trunken; wohl bekomm's dir.
Aus welchem Fass stammt denn das, was du im Krug hast?

Brüste dich nicht mit deiner Höhe, o Zypresse am Bach,
denn kämst du ihm nahe, du würdest vor Scham den Kopf senken.

Wie die Sonne mit den Reichen der Schönheit zu prahlen
steht dir zu, der du mondgesichtige Sklaven hast.

Das Gewand dessen, der Schönheit zur Schau stellt, steht nur dir,
denn wie die Rose hast du alle Art von Farbe und Duft.

Hafis, such das Juwel der Liebe nicht im Winkel des Klosters;
setz den Fuß hinaus, wenn du Lust zum Suchen hast.