Ghasel 458: O Herz, in dem Augenblick, da du vom rosenfarbenen Wein zugrunde gerichtet bist

ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
بی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی

در مقامی که صدارت به فقیران بخشند
چشم دارم که به جاه از همه افزون باشی

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

نقطهٔ عشق نمودم به تو هان سهو مکن
ور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟

تاج شاهی طلبی، گوهر ذاتی بنمای
ور خود از تخمهٔ جمشید و فریدون باشی

ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشان
چند و چند از غم ایام جگرخون باشی؟

حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این است
هیچ خوش‌دل نپسندد که تو محزون باشی

O Herz, in dem Augenblick, da du vom rosenfarbenen Wein zugrunde gerichtet bist,
hast du ohne Gold und Schatz hundertfach die Pracht des Korah.

An dem Ort, wo man den Armen den Ehrenplatz gibt,
erwarte ich, dass du an Rang alle übertriffst.

Auf dem Weg zur Wohnstatt Lailas, auf dem Gefahren lauern,
ist die Bedingung des ersten Schritts, dass du Madschnun bist.

Ich habe dir den Punkt der Liebe gezeigt: Gib acht, irre dich nicht,
sonst stehst du, wenn du hinsiehst, außerhalb des Kreises.

Die Karawane ist fort, und du schläfst, die Wüste vor dir;
wann brichst du auf? Wen fragst du nach dem Weg? Was tust du? Wie wird es dir ergehen?

Suchst du die Königskrone, so zeig ein Juwel aus eigenem Wesen,
und wärst du auch vom Stamm Dschamschids und Fereiduns.

Trink einen Becher und schleudere den letzten Schluck gegen die Himmel;
wie lange noch, wie lange soll dein Herz vom Kummer der Tage bluten?

Hafis, klage nicht über die Armut, denn wenn dies deine Verse sind,
billigt kein Frohherziger, dass du betrübt bist.