Ghasel 460: Seit Sulaima sich im Irak niederließ

سلیمی منذ حلت بالعراق
ألاقی من نواها ما ألاقی

الا ای ساروان منزل دوست
إلی رکبانکم طال اشتیاقی

خرد در زنده‌رود انداز و می نوش
به گلبانگ جوانان عراقی

ربیع العمر فی مرعی حماکم
حماک الله یا عهد التلاقی

بیا ساقی بده رطل گرانم
سقاک الله من کأس دهاق

جوانی باز می‌آرد به یادم
سماع چنگ و دست افشان ساقی

می باقی بده تا مست و خوشدل
به یاران برفشانم عمر باقی

درونم خون شد از نادیدن دوست
ألا تعسا لأیام الفراق

دموعی بعدکم لا تحقروها
فکم بحر عمیق من سواق

دمی با نیکخواهان متفق باش
غنیمت دان امور اتفاقی

بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو
به شعر فارسی، صوت عراقی

عروسی بس خوشی ای دختر رز
ولی گه گه سزاوار طلاقی

مسیحای مجرد را برازد
که با خورشید سازد هم‌وثاقی

وصال دوستان روزی ما نیست
بخوان حافظ غزل‌های فراقی

Seit Sulaima sich im Irak niederließ,
erleide ich durch ihre Ferne, was ich erleide.

O Kameltreiber auf dem Weg zum Rastplatz des Freundes,
lang ist meine Sehnsucht nach euren Reitern geworden.

Wirf die Vernunft in den Zayandeh Rud und trink Wein
zum frohen Ruf der jungen Leute des Irak.

Der Frühling des Lebens liegt auf der Weide eures Bezirks;
Gott behüte dich, o Zeit des Wiedersehens.

Komm, Schenke, gib mir das schwere Maß;
Gott tränke dich aus einem vollen Becher.

Die Jugend wird mir ins Gedächtnis gerufen
vom Klang der Harfe und der schwingenden Hand des Schenken.

Gib den Wein, der übrig ist, damit ich trunken und frohen Herzens
das Leben, das übrig ist, an die Freunde verschenke.

Mein Inneres wurde zu Blut, weil ich den Freund nicht sehe;
verwünscht seien die Tage der Trennung.

Verachtet meine Tränen nicht, seit ihr fort seid;
wie manches tiefe Meer kam aus kleinen Rinnsalen.

Sei einen Augenblick eins mit denen, die dir wohlwollen;
halte solche Fügungen für Gewinn.

Setze, o Spielmann mit schönem Gesang und schöner Rede,
eine irakische Weise zu persischen Versen.

Du bist eine sehr angenehme Braut, o Tochter der Rebe,
doch ab und zu verdienst du die Scheidung.

Dem ungebundenen Messias steht es zu,
mit der Sonne die Wohnung zu teilen.

Die Vereinigung mit Freunden ist nicht unser Los;
Hafis, sing die Ghaselen der Trennung.