Ghasel 468: Wer trägt von mir, dem Bettler, eine Botschaft zu den Königen

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
که به کوی می‌فروشان دو هزار جم به جامی

شده‌ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم
که به همت عزیزان برسم به نیک‌نامی

تو که کیمیافروشی نظری به قلب ما کن
که بضاعتی نداریم و فکنده‌ایم دامی

عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود
نه به نامه‌ای پیامی نه به خامه‌ای سلامی

اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته
به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی

ز رهم میفکن ای شیخ به دانه‌های تسبیح
که چو مرغ، زیرک افتد نفتد به هیچ دامی

سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش
که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی

به کجا برم شکایت؟ به که گویم این حکایت؟
که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

بگشای تیر مژگان و بریز خون حافظ
که چنان کشنده‌ای را نکند کس انتقامی

Wer trägt von mir, dem Bettler, eine Botschaft zu den Königen:
dass in der Gasse der Weinverkäufer zweitausend Dschamschid für einen Becher zu haben sind?

Ich bin verfallen und verrufen und hoffe noch immer,
durch das Streben der Teuren zu gutem Namen zu gelangen.

Du, der du mit dem Elixier handelst, wirf einen Blick auf unsere falsche Münze,
denn wir haben kein Kapital und haben eine Schlinge gelegt.

Ich staune über die Treue des Geliebten, der keine Gunst erwies:
weder eine Botschaft im Brief noch einen Gruß mit der Feder.

Ob dieser Wein unreif ist oder jener Gefährte reif:
Ein Unreifer ist tausendmal besser als tausend Reife.

Bring mich nicht vom Weg ab, o Scheich, mit den Perlen des Rosenkranzes,
denn ist ein Vogel klug, so gerät er in keine Schlinge.

Ich habe im Sinn, dir zu dienen: Kauf mich mit Güte und verkaufe mich nicht,
denn selten fällt einem ein so glückbringender Sklave zu wie dieser Diener.

Wohin trage ich meine Klage? Wem erzähle ich diese Geschichte?
Dass deine Lippe unser Leben war und du nicht Bestand hattest.

Schieß den Pfeil der Wimpern ab und vergieß das Blut des Hafis,
denn an einem solchen Töter nimmt niemand Rache.