Ghasel 477: Zwei kluge Freunde und zwei Maß alten Weins

دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی
فراغتی و کتابی و گوشهٔ چمنی

من این مقام به دنیا و آخرت ندهم
اگر چه در پی‌ام افتند هر دم انجمنی

هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد
فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی

بیا که رونق این کارخانه کم نشود
به زهد همچو تویی، یا به فسق همچو منی

ز تندباد حوادث نمی‌توان دیدن
در این چمن که گلی بوده است یا سمنی

ببین در آینهٔ جام، نقش‌بندی غیب
که کس به یاد ندارد چنین عجب زمنی

از این سموم که بر طرف بوستان بگذشت
عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند
چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی

مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ
کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟

Zwei kluge Freunde und zwei Maß alten Weins,
Muße, ein Buch und ein Winkel der Wiese.

Diesen Platz gäbe ich nicht für diese und jene Welt,
und käme auch jeden Augenblick eine ganze Schar hinter mir her.

Wer den Winkel der Genügsamkeit für den Schatz der Welt hingab,
hat den Joseph von Ägypten zum geringsten Preis verkauft.

Komm, denn der Glanz dieser Werkstatt wird nicht geringer
durch die Frömmigkeit eines wie du oder die Sünde eines wie ich.

Vor dem Sturmwind der Ereignisse lässt sich nicht erkennen,
dass es auf dieser Wiese je eine Rose oder einen Jasmin gab.

Sieh im Spiegel des Bechers, wie das Verborgene seine Bilder zeichnet,
denn niemand erinnert sich an eine so seltsame Zeit.

Nach dem Glutwind, der über den Garten hinwegging,
ist es ein Wunder, dass es noch Rosenduft und die Farbe der Heckenrose gibt.

Bemühe dich um Geduld, o Herz, denn Gott lässt
einen so kostbaren Siegelstein nicht in der Hand eines Ahriman.

Das Wesen der Zeit ist in diesem Unheil verdorben, Hafis;
wo ist das Denken eines Weisen, das Urteil eines Brahmanen?