Ghasel 482: O Herz, du gehst nicht durch die Gasse der Liebe

ای دل! به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
اسباب جمع داری و کاری نمی‌کنی

چوگان حکم در کف و گویی نمی‌زنی
باز ظفر به دست و شکاری نمی‌کنی

این خون که موج می‌زند اندر جگر تو را
در کار رنگ و بوی نگاری نمی‌کنی

مشکین از آن نشد دم خلقت که چون صبا
بر خاک کوی دوست گذاری نمی‌کنی

ترسم کز این چمن نبری آستین گل
کز گلشنش تحمل خاری نمی‌کنی

در آستین جان تو صد نافه مدرج است
وآن را فدای طرهٔ یاری نمی‌کنی

ساغر لطیف و دلکش و می، افکنی به خاک
واندیشه از بلای خماری نمی‌کنی

حافظ برو که بندگی پادشاه وقت
گر جمله می‌کنند، تو باری نمی‌کنی

O Herz, du gehst nicht durch die Gasse der Liebe;
du hast alle Mittel beisammen und tust nichts.

Den Schläger des Befehls in der Hand, und du schlägst keinen Ball;
den Falken des Sieges auf der Faust, und du machst keine Beute.

Dieses Blut, das in dir wogt,
wendest du nicht an Farbe und Duft einer Schönen.

Der Atem deines Wesens wurde nicht zu Moschus, weil
du nicht wie der Ostwind über den Staub der Gasse des Freundes gehst.

Ich fürchte, du trägst von dieser Wiese keinen Ärmel voll Rosen davon,
da du aus ihrem Rosengarten keinen einzigen Dorn erträgst.

Hundert Moschusbeutel liegen im Ärmel deiner Seele gefaltet,
und du opferst sie nicht für die Stirnlocke eines Freundes.

Einen feinen, bezaubernden Becher und den Wein wirfst du zu Boden
und denkst nicht an die Plage des Katzenjammers.

Geh, Hafis, denn den Dienst am König der Zeit:
Tun ihn auch alle, du jedenfalls tust ihn nicht.