Ghasel 483: In der Morgenfrühe sagte ein Wanderer in einem Land

سحرگه ره ‎روی در سرزمینی
همی گفت این معما با قرینی

که ای صوفی شراب آن گه شود صاف
که در شیشه برآرد اربعینی

خدا زان خرقه بیزار است صد بار
که صد بت باشدش در آستینی

مروت گر چه نامی بی‌نشان است
نیازی عرضه کن بر نازنینی

ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگر رحمی کنی بر خوشه‌چینی

نمی‌بینم نشاط عیش در کس
نه درمان دلی نه درد دینی

درون‌ها تیره شد باشد که از غیب
چراغی برکند خلوت‌نشینی

گر انگشت سلیمانی نباشد
چه خاصیت دهد نقش نگینی؟

اگر چه رسم خوبان تندخویی‌ست
چه باشد گر بسازد با غمینی؟

ره میخانه بنما تا بپرسم
مآل خویش را از پیش‌بینی

نه حافظ را حضور درس خلوت
نه دانشمند را علم‌ الیقینی

In der Morgenfrühe sagte ein Wanderer in einem Land
dieses Rätsel zu einem Gefährten:

»O Sufi, der Wein wird erst dann klar,
wenn er vierzig Tage in der Flasche verbracht hat.

Gott ist jener Kutte hundertfach überdrüssig,
die hundert Götzen im Ärmel hat.

Ist Großmut auch ein Name ohne Spur,
so trag deine Not einem Zarten vor.

Lohn wird dir zuteil, o Besitzer der Ernte,
wenn du dich eines Ährenlesers erbarmst.

Ich sehe bei niemandem die Lust der Freude,
weder Heilung für ein Herz noch Sorge um den Glauben.

Die Herzen sind im Innern dunkel geworden; vielleicht hebt
aus dem Verborgenen ein Zurückgezogener eine Lampe empor.

Wenn der Finger Salomos nicht da ist,
welche Kraft gibt dann die Gravur eines Siegels?

Ist es auch die Art der Schönen, heftig zu sein,
was wäre dabei, wenn eine sich mit einem Betrübten vertrüge?

Zeig den Weg zur Schenke, damit ich
einen Vorausschauenden nach meinem eigenen Ende frage.

Hafis hat weder Sammlung für die Lektion noch Abgeschiedenheit,
und der Gelehrte hat kein gewisses Wissen.«