Gazal 482: Oh corazón, no pasas por la calleja del amor

ای دل! به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
اسباب جمع داری و کاری نمی‌کنی

چوگان حکم در کف و گویی نمی‌زنی
باز ظفر به دست و شکاری نمی‌کنی

این خون که موج می‌زند اندر جگر تو را
در کار رنگ و بوی نگاری نمی‌کنی

مشکین از آن نشد دم خلقت که چون صبا
بر خاک کوی دوست گذاری نمی‌کنی

ترسم کز این چمن نبری آستین گل
کز گلشنش تحمل خاری نمی‌کنی

در آستین جان تو صد نافه مدرج است
وآن را فدای طرهٔ یاری نمی‌کنی

ساغر لطیف و دلکش و می، افکنی به خاک
واندیشه از بلای خماری نمی‌کنی

حافظ برو که بندگی پادشاه وقت
گر جمله می‌کنند، تو باری نمی‌کنی

Oh corazón, no pasas por la calleja del amor;
tienes los medios reunidos y no haces nada.

El mazo del mando en la mano, y no golpeas bola alguna;
el halcón de la victoria en el puño, y no cobras presa.

Esta sangre que te bulle dentro
no la empleas en el color y el aroma de una hermosa.

El aliento de tu natural no se hizo almizcle, porque
no pasas, como el viento del este, por el polvo de la calleja del amigo.

Temo que no saques de este prado una manga de rosas,
pues no soportas una sola espina de su rosaleda.

Cien bolsas de almizcle hay plegadas en la manga de tu alma,
y no las sacrificas por el mechón de un amigo.

Echas por tierra una copa fina y encantadora, y el vino,
y no piensas en el tormento de la resaca.

Vete, Hafez, que el servicio al rey del tiempo,
aunque todos lo cumplan, tú al menos no lo cumples.