Gazal 490: En todo el convento de los magos no hay un enajenado como yo

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

دل که آیینه شاهی‌ست غباری دارد
از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی

کرده‌ام توبه به دست صنم باده‌فروش
که دگر می نخورم بی‌ رخ بزم‌آرایی

نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج
نروند اهل نظر از پی نابینایی

شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ورنه پروانه ندارد به سخن، پروایی

جوی‌ها بسته‌ام از دیده به دامان که مگر
در کنارم بنشانند سهی‌بالایی

کشتی باده بیاور که مرا بی‌ رخ دوست
گشت هر گوشه چشم از غم دل، دریایی

سخن غیر مگو با من معشوقه‌پرست
کز وی و جام می‌ام نیست به کس پروایی

این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت
بر در میکده‌ای، با دف و نی، ترسایی

«گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی»

En todo el convento de los magos no hay un enajenado como yo:
el manto empeñado por vino en un sitio, y el cuaderno en otro.

El corazón, que es espejo real, tiene polvo;
pido a Dios la compañía de alguien de juicio claro.

Me he arrepentido en manos de la hermosa vendedora de vino:
no beberé más vino sin el rostro de quien adorna el banquete.

Si el narciso se jactó de tener la manera de tu ojo, no te enojes;
la gente que ve no va tras un ciego.

Quizá la vela lleve a su lengua el relato de esta historia;
si no, la mariposa no se cuida de palabras.

He echado arroyos de los ojos a la falda, por ver
si sientan a mi lado a alguien de talle esbelto.

Trae la nave del vino, que sin el rostro del amigo
cada rincón de mi ojo se ha vuelto un mar con la pena del corazón.

No me hables de otro, a mí que adoro al amado,
que fuera de él y de la copa de vino no me cuido de nadie.

Cómo me agradó este dicho que al alba
decía un cristiano a la puerta de una taberna, con pandero y flauta:

«Si ser musulmán es esto que tiene Hafez,
ay, si después de hoy hubiera un mañana».