Ghazal 490: Dans tout le couvent des mages il n'est pas d'éperdu comme moi

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

دل که آیینه شاهی‌ست غباری دارد
از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی

کرده‌ام توبه به دست صنم باده‌فروش
که دگر می نخورم بی‌ رخ بزم‌آرایی

نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج
نروند اهل نظر از پی نابینایی

شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ورنه پروانه ندارد به سخن، پروایی

جوی‌ها بسته‌ام از دیده به دامان که مگر
در کنارم بنشانند سهی‌بالایی

کشتی باده بیاور که مرا بی‌ رخ دوست
گشت هر گوشه چشم از غم دل، دریایی

سخن غیر مگو با من معشوقه‌پرست
کز وی و جام می‌ام نیست به کس پروایی

این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت
بر در میکده‌ای، با دف و نی، ترسایی

«گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بود فردایی»

Dans tout le couvent des mages il n'est pas d'éperdu comme moi :
le froc en gage pour le vin ici, et le cahier là.

Le cœur, qui est un miroir royal, porte une poussière ;
je demande à Dieu la compagnie d'un esprit clair.

J'ai fait repentance entre les mains de la belle marchande de vin :
je ne boirai plus de vin sans le visage de qui pare le festin.

Si le narcisse s'est vanté d'avoir la manière de ton œil, ne t'en fâche pas ;
les gens qui voient ne suivent pas un aveugle.

Peut-être la bougie portera-t-elle à sa langue le récit de cette histoire ;
sinon le papillon n'a nul souci de la parole.

J'ai fait couler des ruisseaux de mes yeux à ma robe, dans l'espoir
qu'on assoie à mon côté une taille élancée.

Apporte la nef du vin, car sans le visage de l'ami
chaque coin de mon œil est devenu une mer du chagrin du cœur.

Ne me parle de personne d'autre, à moi qui adore l'aimé,
car hormis lui et la coupe de vin je ne me soucie de personne.

Comme cette parole m'a plu, qu'à l'aube
un chrétien disait à la porte d'une taverne, au tambour et à la flûte :

« Si être musulman, c'est ce qu'a Hafez,
hélas, si après aujourd'hui il y avait un demain. »