Ghazal 61: Brise du matin, si ton chemin te mène au pays de l'ami

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
بیار نفحه‌ای از گیسوی معنبر دوست

به جان او که به شکرانه جان برافشانم
اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست

و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار
برای دیده بیاور غباری از در دوست

من گدا و تمنای وصل او هیهات
مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست

دل صنوبری‌ام همچو بید لرزان است
ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

اگر چه دوست به چیزی نمی‌خرد ما را
به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست

چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد
چو هست حافظ مسکین غلام و چاکر دوست

Brise du matin, si ton chemin te mène au pays de l'ami,
rapporte un souffle de la chevelure ambrée de l'ami.

Par sa vie, je répandrai ma vie en action de grâce
si tu m'apportes un message de la part de l'ami.

Et si tu ne trouves pas accès à cette présence,
rapporte pour mes yeux un peu de poussière de la porte de l'ami.

Moi, mendiant, et le désir de son union : il s'en faut bien !
À moins que je ne voie en songe l'image du visage de l'ami.

Mon cœur en forme de pomme de pin tremble comme le saule
du regret de la taille de pin de l'ami.

Bien que l'ami ne nous achète pour rien,
nous ne vendrions pas un cheveu de la tête de l'ami pour un monde.

Qu'importerait que son cœur fût délivré du lien du chagrin,
puisque le pauvre Hafez est l'esclave et le serviteur de l'ami ?