Ghasel 64: Obwohl es unhöflich ist, vor dem Freund sein Können zu zeigen

اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست
زبان خموش، ولیکن دهان پر از عربی‌ست

پری نهفته رخ و دیو در کرشمهٔ حسن
بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبی‌ست

در این چمن گل بی خار کس نچید، آری
چراغ مصطفوی با شرار بولهبی‌ست

سبب مپرس که چرخ از چه سفله‌پرور شد
که کام‌بخشی او را بهانه بی‌سببی‌ست

به نیم جو نخرم طاق خانقاه و رباط
مرا که مصطبه ایوان و پای خم طنبی‌ست

جمال دختر رز، نور چشم ماست مگر
که در نقاب زجاجی و پردهٔ عنبی‌ست

هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه
کنون که مست خرابم، صلاح بی‌ادبی‌ست

بیار می که چو حافظ هزارم استظهار
به گریهٔ سحری و نیاز نیم‌شبی‌ست

Obwohl es unhöflich ist, vor dem Freund sein Können zu zeigen,
schweigt die Zunge, doch der Mund ist voller Arabisch.

Die Fee verbirgt ihr Gesicht, und der Dämon kokettiert mit Schönheit;
das Auge verbrannte vor Staunen, was für ein Wunder das ist.

Auf dieser Wiese pflückte niemand eine Rose ohne Dorn; ja,
die Leuchte Mustafas geht mit dem Funken Abu Lahabs einher.

Frag nicht, warum das Himmelsrad die Niedrigen fördert,
denn sein Gewähren von Wünschen hat die Grundlosigkeit zum Vorwand.

Für ein halbes Gerstenkorn kaufe ich nicht den Bogen von Kloster und Herberge,
ich, dem die Schenkenbank ein Palast und der Fuß des Kruges ein Saal ist.

Die Schönheit der Tochter der Rebe ist wohl das Licht unserer Augen,
denn sie steckt im gläsernen Schleier und im Vorhang der Traube.

Tausendfach hatte ich Verstand und Anstand, mein Herr;
jetzt, da ich trunken und zerstört bin, ist Anstandslosigkeit das Rechte.

Bring Wein, denn wie Hafis habe ich tausendfache Stütze
im Weinen der Frühe und im Flehen um Mitternacht.