Ghasel 63: Dein Gesicht sah niemand, und du hast tausend Aufpasser

روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
در غنچه‌ای هنوز و صدت عندلیب هست

گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست

در عشق، خانقاه و خرابات فرق نیست
هر جا که هست پرتو روی حبیب هست

آن جا که کار صومعه را جلوه می‌دهند
ناقوس دیر راهب و نام صلیب هست

عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد
ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست

فریاد حافظ این همه آخر به هرزه نیست
هم قصه‌ای غریب و حدیثی عجیب هست

Dein Gesicht sah niemand, und du hast tausend Aufpasser;
noch bist du Knospe, und du hast hundert Nachtigallen.

Wenn ich in deine Gasse kam, ist das nicht so befremdlich;
in jenem Land gibt es Tausende Fremde wie mich.

In der Liebe ist zwischen Derwischkloster und Schenke kein Unterschied;
überall, wo etwas ist, ist der Schein vom Gesicht des Geliebten.

Dort, wo man das Werk der Klause zur Schau stellt,
gibt es die Glocke im Tempel des Mönchs und den Namen des Kreuzes.

Wer wurde ein Liebender, und der Freund sah nicht auf seinen Zustand?
Herr, es fehlt am Schmerz; sonst gibt es einen Arzt.

All dies Rufen des Hafis ist am Ende nicht grundlos;
es ist eine seltsame Geschichte und eine wundersame Rede dabei.