Ghasel 62: Willkommen, Bote der Sehnsüchtigen; gib die Botschaft des Freundes

مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس
طوطی طبعم ز عشق شکر و بادام دوست

زلف او دام است و خالش دانهٔ آن دام و من
بر امید دانه‌ای افتاده‌ام در دام دوست

سر ز مستی برنگیرد تا به صبح روز حشر
هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست

بس نگویم شمه‌ای از شرح شوق خود از آنک
دردسر باشد نمودن بیش از این ابرام دوست

گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا
خاک راهی ک‌آن مشرف گردد از اقدام دوست

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق
ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

حافظ اندر درد او می‌سوز و بی‌درمان بساز
زان که درمانی ندارد درد بی‌آرام دوست

Willkommen, Bote der Sehnsüchtigen; gib die Botschaft des Freundes,
damit ich mein Leben gern für den Namen des Freundes hingebe.

Stets verwirrt und närrisch wie die Nachtigall im Käfig
ist der Papagei meines Gemüts aus Liebe zu Zucker und Mandel des Freundes.

Seine Locke ist die Schlinge und sein Mal das Korn darin, und ich
bin in der Hoffnung auf ein Korn in die Schlinge des Freundes gefallen.

Bis zum Morgen des Jüngsten Tages hebt der den Kopf nicht aus dem Rausch,
der wie ich vor aller Zeit einen Schluck aus dem Becher des Freundes trank.

Ich sage nicht einmal ein wenig von meiner Sehnsucht, denn
den Freund weiter zu bedrängen hieße ihn belästigen.

Wenn es mir gelingt, streiche ich wie Augensalbe in mein Auge
den Staub eines Weges, den die Schritte des Freundes ehren.

Meine Neigung geht zur Vereinigung, seine Absicht zur Trennung;
ich gab mein Verlangen auf, damit das Verlangen des Freundes sich erfüllt.

Hafis, brenne im Schmerz um ihn und finde dich ohne Heilmittel ab,
denn der ruhelose Schmerz des Freundes hat kein Heilmittel.