Ghazal 6: Chi porterà questa preghiera ai servitori del sultano

به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را؟
که به شکر پادشاهی، ز نظر مران گدا را

ز رقیب دیوسیرت، به خدای خود پناهم
مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد، خدا را!

مژه‌ی سیاهت ار کرد به خون ما اشارت
ز فریب او بیندیش و غلط مکن، نگارا

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
تو از این چه سود داری، که نمی‌کنی مدارا؟

همه‌شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را

چه قیامت است جانا، که به عاشقان نمودی؟
دل و جان فدای رویت، بنما عذار ما را

به خدا، که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز
که دعای صبحگاهی، اثری کند شما را

Chi porterà questa preghiera ai servitori del sultano:
in ringraziamento per la tua regalità, non scacciare il mendicante dalla tua vista?

Dal rivale di natura demoniaca mi rifugio nel mio Dio;
possa quella meteora penetrante portare aiuto, per amor di Dio!

Se le tue ciglia nere hanno fatto cenno al nostro sangue,
pensa al loro inganno e non sbagliare, mia bella.

Bruci il cuore di un mondo intero quando accendi la guancia;
che vantaggio ne hai, tu che non mostri dolcezza?

Tutta la notte vivo in questa speranza, che la brezza dell'alba
consoli l'amico con un messaggio degli amici.

Che resurrezione, mia cara, hai mostrato agli amanti!
Cuore e anima siano riscatto del tuo volto; mostraci la guancia.

Per Dio, da' un sorso a Hafez che si alza all'alba,
perché la preghiera del mattino ti porti qualche bene.