Ghasel 72: Der Weg der Liebe ist ein Weg, der kein Ufer hat

راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست
آن‌جا جز آن‌که جان بسپارند، چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی، خوش دمی بود
در کار خیر، حاجت هیچ استخاره نیست

ما را ز منع عقل مترسان و می بیار!
کآن شحنه در ولایت ما، هیچ کاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد؟
جانا، گناه طالع و جرم ستاره نیست

او را به چشم پاک، توان دید چون هلال
هر دیده، جای جلوهٔ آن ماه‌پاره نیست

فرصت شمر طریقهٔ رندی که این نشان
چون راه گنج، بر همه‌کس، آشکاره نیست

نگرفت در تو، گریهٔ «حافظ»، به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

Der Weg der Liebe ist ein Weg, der kein Ufer hat;
dort gibt es kein Mittel, als das Leben hinzugeben.

Wann immer du das Herz der Liebe gibst, ist es ein guter Augenblick;
für ein gutes Werk braucht es keine Befragung des Loses.

Schreck uns nicht mit dem Verbot der Vernunft und bring Wein,
denn jener Vogt hat in unserem Land nichts zu sagen.

Frag dein eigenes Auge, wer uns tötet;
Liebste, es ist nicht die Schuld des Glücks noch das Vergehen der Sterne.

Man kann ihn mit reinem Auge sehen wie die Mondsichel;
nicht jedes Auge ist ein Ort, an dem jenes Mondstück erscheint.

Nimm die Art des Rend als Gelegenheit, denn dieses Zeichen ist,
wie der Weg zum Schatz, nicht jedem offenbar.

Das Weinen des Hafis griff bei dir in keiner Weise;
ich staune über jenes Herz, das hartem Stein nicht nachsteht.