Ghasel 73: Es gibt keinen Blick, der nicht vom Schein deines Gesichts erhellt wäre

روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
منت خاک درت بر بصری نیست که نیست

ناظر روی تو صاحب نظرانند آری
سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست

اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب؟
خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گردی
سیل خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند
با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست

من از این طالع شوریده برنجم ور نی
بهره‌مند از سر کویت دگری نیست که نیست

از حیای لب شیرین تو ای چشمهٔ نوش
غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز
ور نه در مجلس رندان خبری نیست که نیست

شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شود
آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

آب چشمم که بر او منت خاک در توست
زیر صد منت او خاک دری نیست که نیست

از وجودم قدری نام و نشان هست که هست
ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است
در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

Es gibt keinen Blick, der nicht vom Schein deines Gesichts erhellt wäre;
es gibt kein Auge, das dem Staub deiner Tür nicht verpflichtet wäre.

Die dein Gesicht betrachten, sind Einsichtige, ja;
es gibt keinen Kopf, in dem nicht das Geheimnis deines Haars wäre.

Wenn meine verräterischen Tränen rot hervorkamen, was Wunder?
Es gibt keinen Schleierzerreißer, der sich seiner Tat nicht schämte.

Damit vom Wind kein Staub auf deinen Saum fällt,
gibt es keinen Weg, den meine Augen nicht überflutet hätten.

Damit man nicht überall vom Abend deiner Locke redet,
gibt es keinen Morgen, an dem ich nicht mit dem Wind Zwiesprache hielte.

Mich schmerzt mein eigenes wirres Glück; sonst
gibt es keinen anderen, der nicht Anteil an deiner Gasse hätte.

Aus Scham vor deiner süßen Lippe, o Quelle des Nektars,
gibt es keinen Zucker, der jetzt nicht in Wasser und Schweiß ertrunken wäre.

Es ist nicht ratsam, dass das Geheimnis aus dem Schleier fällt;
sonst gibt es in der Runde der Rends keine Kunde, die es nicht gäbe.

In der Wüste deiner Liebe wird der Löwe zum Fuchs;
weh über diesen Weg, auf dem es keine Gefahr gibt, die es nicht gäbe.

Das Wasser meines Auges, das dem Staub deiner Tür verpflichtet ist,
es gibt keinen Türstaub, der nicht hundertfach in seiner Schuld stünde.

Von meinem Dasein ist gerade noch so viel Name und Spur da;
sonst gibt es vor Schwäche keine Spur, die nicht vergangen wäre.

Abgesehen von dem einen Punkt, dass Hafis mit dir unzufrieden ist,
gibt es keine Tugend, die nicht an deinem ganzen Wesen wäre.