Gazal 73: No hay mirada que no esté alumbrada por el rayo de tu rostro

روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
منت خاک درت بر بصری نیست که نیست

ناظر روی تو صاحب نظرانند آری
سر گیسوی تو در هیچ سری نیست که نیست

اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب؟
خجل از کردهٔ خود پرده دری نیست که نیست

تا به دامن ننشیند ز نسیمش گردی
سیل خیز از نظرم ره‌گذری نیست که نیست

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند
با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست

من از این طالع شوریده برنجم ور نی
بهره‌مند از سر کویت دگری نیست که نیست

از حیای لب شیرین تو ای چشمهٔ نوش
غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز
ور نه در مجلس رندان خبری نیست که نیست

شیر در بادیهٔ عشق تو روباه شود
آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

آب چشمم که بر او منت خاک در توست
زیر صد منت او خاک دری نیست که نیست

از وجودم قدری نام و نشان هست که هست
ور نه از ضعف در آن جا اثری نیست که نیست

غیر از این نکته که حافظ ز تو ناخشنود است
در سراپای وجودت هنری نیست که نیست

No hay mirada que no esté alumbrada por el rayo de tu rostro;
no hay ojo que no deba favor al polvo de tu puerta.

Quienes contemplan tu rostro son gente de mirada, sí;
no hay cabeza en la que no esté el secreto de tu cabello.

Si mis lágrimas delatoras salieron rojas, ¿qué maravilla?
No hay rasgador de velos que no se avergüence de lo que hizo.

Para que la brisa no pose polvo en tu falda,
no hay paso que no esté anegado por mis ojos.

Para que no hablen en todas partes de la noche de tu rizo,
no hay alba en que no converse yo con la brisa.

Me duelo de mi propia suerte revuelta; si no,
no hay otro que no tenga su parte de tu calle.

Por pudor ante tu dulce labio, fuente de néctar,
no hay azúcar que no esté ahora anegado en agua y sudor.

No conviene que el secreto salga del velo;
que en la reunión de los rends no hay noticia que no se sepa.

En el desierto de tu amor el león se vuelve zorro;
ay de este camino, en el que no hay peligro que falte.

El agua de mis ojos, que debe favor al polvo de tu puerta,
no hay polvo de umbral que no le deba cien favores.

De mi existencia queda apenas algo de nombre y señal;
que de pura flaqueza no hay rastro que no se haya ido.

Fuera de este punto, que Hafez está descontento de ti,
no hay virtud que falte en todo tu ser.