Ghazal 75: Le sommeil de ton narcisse séducteur n'est pas sans raison

خواب آن نرگس فتان تو، بی‌چیزی نیست
تاب آن زلف پریشان تو، بی‌چیزی نیست

از لبت شیر روان بود که من می‌گفتم
«این شکر گرد نمکدان تو، بی‌چیزی نیست»

جان درازی تو بادا که یقین می‌دانم
در کمان ناوک مژگان تو، بی‌چیزی نیست

مبتلایی به غم محنت و اندوه فراق
ای دل! این ناله و افغان تو، بی‌چیزی نیست

دوش، باد از سر کویش به گلستان بگذشت
ای گل! این چاک گریبان تو، بی‌چیزی نیست

درد عشق ار چه دل از خلق نهان می‌دارد
حافظ این دیدهٔ گریان تو، بی‌چیزی نیست

Le sommeil de ton narcisse séducteur n'est pas sans raison ;
la boucle de ta chevelure défaite n'est pas sans raison.

Le lait coulait encore de ta lèvre quand je disais :
ce sucre autour de ta salière n'est pas sans raison.

Que ta vie soit longue, car je le sais avec certitude,
la flèche de tes cils sur l'arc n'est pas sans raison.

Tu es en proie au chagrin de l'épreuve et à la peine de l'absence ;
ô cœur, cette plainte et ce cri ne sont pas sans raison.

Hier soir le vent est passé de sa rue à la roseraie ;
ô rose, cette déchirure de ton col n'est pas sans raison.

Bien que le cœur cache aux gens la douleur d'amour,
Hafez, cet œil en pleurs n'est pas sans raison.