Ghazal 79: Maintenant que du jardin souffle la brise du paradis

کنون که می‌دمد از بوستان، نسیم بهشت
من و شراب فرح‌بخش و یار حورسرشت

گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز؟
که خیمه، سایهٔ ابر است و بزمگه، لب کشت

چمن حکایت اردیبهشت می‌گوید
نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بهشت

به می عمارت دل کن که این جهان خراب
بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت

وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد
چو شمع صومعه افروزی از چراغ کنشت

مکن به نامه سیاهی ملامت من مست
که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت

قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ
که گر چه غرق گناه است، می‌رود به بهشت

Maintenant que du jardin souffle la brise du paradis,
à moi le vin qui réjouit et l'amie à nature de houri.

Pourquoi le mendiant ne se vanterait-il pas de royauté aujourd'hui,
quand sa tente est l'ombre du nuage et sa salle de fête le bord du champ ?

La prairie conte l'histoire du mois d'Ordibehecht ;
il n'est pas sage, celui qui acheta à crédit et lâcha le comptant.

Rebâtis le cœur avec du vin, car ce monde en ruine
a dans l'idée de faire des briques de notre poussière.

N'attends pas de fidélité de l'ennemi, car elle n'éclaire pas,
la bougie du cloître que tu allumes à la lampe du temple du feu.

Ne blâme pas l'ivrogne que je suis pour son registre noirci ;
qui sait ce que le destin a écrit sur sa propre tête ?

Ne refuse pas tes pas au convoi funèbre de Hafez,
car bien que noyé de péchés, il s'en va au paradis.