Ghazal 80: Ne blâme pas les libertins, ô dévot à la nature pure

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت!
که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد، تو برو خود را باش!
هر کسی آن درود عاقبت کار، که کشت

همه‌کس، طالب یارند؛ چه هشیار و چه مست
همه‌جا، خانهٔ عشق است؛ چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها
مدعی گر نکند فهم سخن، گو سر و خشت

ناامیدم مکن از سابقهٔ لطف ازل
تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟

نه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بس
پدرم نیز بهشت ابد از دست، بهشت

حافظا! روز اجل گر به کف آری جامی
یک‌سر از کوی خرابات برندت به بهشت

Ne blâme pas les libertins, ô dévot à la nature pure,
car on n'inscrira pas à ton compte le péché des autres.

Que je sois bon ou mauvais, va, occupe-toi de toi ;
chacun moissonne à la fin ce qu'il a semé.

Tous cherchent l'ami, le sobre comme l'ivre ;
partout est la maison de l'amour, mosquée ou temple du feu.

Ma tête soumise et la brique du seuil des tavernes ;
si le prétentieux ne comprend pas, dis-lui : tête et brique.

Ne me fais pas désespérer de la grâce d'avant le temps ;
derrière le voile, que sais-tu de qui est beau et de qui est laid ?

Je ne suis pas le seul à être tombé hors du voile de la piété ;
mon père aussi a laissé échapper le paradis éternel.

Hafez, si au jour de la mort tu tiens une coupe,
on te portera tout droit de la rue de la taverne au paradis.