Ghasel 81: In der Frühe sprach der Vogel der Wiese zur neu erblühten Rose

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی
هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل
ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد
هر که خاک در میخانه به رخسار نرفت

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا
زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت،

گفتم: «ای مسند جم! جام جهان‌بینت کو؟»
گفت: «افسوس که آن دولت بیدار بخفت!»

سخن عشق نه آن است که آید به زبان
ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

اشک حافظ، خرد و صبر، به دریا انداخت
چه کند؟ سوز غم عشق نیارست نهفت

In der Frühe sprach der Vogel der Wiese zur neu erblühten Rose:
Zier dich weniger, denn in diesem Garten blühten viele wie du.

Die Rose lachte: Die Wahrheit kränkt uns nicht, doch
kein Liebender sagte je der Geliebten ein hartes Wort.

Hoffst du auf Rubinwein aus jenem juwelenbesetzten Becher,
so manche Perle musst du mit der Wimpernspitze durchbohren.

In Ewigkeit erreicht der Duft der Liebe den nicht,
der den Staub an der Tür der Schenke nicht mit der Wange gefegt hat.

Im Garten von Iram gestern Nacht, als in der milden Luft
die Locke der Hyazinthe im Morgenhauch zerzaust wurde,

sprach ich: O Thron Dschamschids, wo ist dein weltschauender Becher?
Er sprach: Ach, jenes wache Glück ist eingeschlafen.

Die Rede der Liebe ist nicht das, was auf die Zunge kommt;
Schenke, gib Wein und mach dieses Reden und Hören kurz.

Die Tränen des Hafis warfen Verstand und Geduld ins Meer;
was soll er tun? Den Brand des Liebeskummers konnte er nicht verbergen.