Ghasel 80: Tadle die Rends nicht, o Asket von reinem Wesen

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت!
که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد، تو برو خود را باش!
هر کسی آن درود عاقبت کار، که کشت

همه‌کس، طالب یارند؛ چه هشیار و چه مست
همه‌جا، خانهٔ عشق است؛ چه مسجد چه کنشت

سر تسلیم من و خشت در میکده‌ها
مدعی گر نکند فهم سخن، گو سر و خشت

ناامیدم مکن از سابقهٔ لطف ازل
تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت؟

نه من از پردهٔ تقوا به درافتادم و بس
پدرم نیز بهشت ابد از دست، بهشت

حافظا! روز اجل گر به کف آری جامی
یک‌سر از کوی خرابات برندت به بهشت

Tadle die Rends nicht, o Asket von reinem Wesen,
denn die Sünde der anderen wird man dir nicht anschreiben.

Ob ich gut bin oder schlecht, geh du und kümmere dich um dich;
jeder erntet am Ende, was er gesät hat.

Alle suchen den Freund, nüchtern oder trunken;
überall ist das Haus der Liebe, Moschee oder Feuertempel.

Mein ergebenes Haupt und der Ziegel an der Tür der Schenken;
versteht der Anmaßende die Rede nicht, sag: Kopf und Ziegel.

Mach mich nicht hoffnungslos an der Gnade von Urzeit her;
was weißt du hinter dem Vorhang, wer schön ist und wer hässlich?

Nicht ich allein fiel hinter dem Schleier der Frömmigkeit heraus;
auch mein Vater ließ das ewige Paradies aus der Hand.

Hafis, hast du am Tag des Todes einen Becher in der Hand,
trägt man dich geradewegs aus der Gasse der Schenke ins Paradies.