Ghazal 82: Cette Turque au visage de fée qui hier soir a quitté notre côté

آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان‌بین
کس واقف ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل، دوش
آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشهٔ چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتادیم چو آمد غم هجران
در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

احرام چه بندیم؟ چو آن قبله نه این جاست
در سعی چه کوشیم؟ چو از مروه صفا رفت

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه
زان پیش که گویند که از دار فنا رفت

Cette Turque au visage de fée qui hier soir a quitté notre côté,
quelle faute a-t-elle vue pour prendre la route du Khata ?

Depuis que cet œil qui voit le monde est sorti de ma vue,
nul ne sait ce qui a coulé de mes yeux.

Hier soir il ne monta pas de la bougie, au passage du feu du cœur,
autant de fumée qu'il en monta sur notre tête de la brûlure du foie.

Loin de ton visage, d'instant en instant, du coin de mon œil
est venu un torrent de larmes et a passé un déluge de malheur.

Nous sommes tombés quand est venu le chagrin de l'absence ;
nous sommes morts de douleur quand le remède nous a quittés.

Le cœur dit : son union peut se retrouver par la prière.
Voilà une vie que toute ma vie s'en est allée en prière.

À quoi bon prendre l'habit de pèlerin, puisque cette qibla n'est pas ici ?
À quoi bon s'efforcer dans la course, puisque Safa a quitté Marwa ?

Hier le médecin, me voyant, dit avec regret :
hélas, ton mal échappe au Canon de la guérison.

Ô amie, fais un pas pour t'enquérir de Hafez,
avant qu'on ne dise qu'il a quitté cette demeure périssable.