Ghazal 83: Si de ta chevelure de musc est venue une faute, c'est passé

گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت

برق عشق ار خرمن پشمینه پوشی سوخت سوخت
جور شاه کامران گر بر گدایی رفت رفت

در طریقت رنجش خاطر نباشد می بیار
هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت

عشقبازی را تحمل باید ای دل، پای دار
گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت

گر دلی از غمزهٔ دلدار باری برد برد
ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت

از سخن چینان ملالت‌ها پدید آمد ولی
گر میان همنشینان ناسزایی رفت رفت

عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه
پای آزادی چه بندی؟ گر به جایی رفت رفت

Si de ta chevelure de musc est venue une faute, c'est passé ;
si de votre grain noir nous est venue une dureté, c'est passé.

Si l'éclair de l'amour a brûlé la moisson d'un porteur de bure, c'est brûlé ;
si la tyrannie d'un roi comblé a frappé un mendiant, c'est passé.

Sur la voie, il n'est pas de rancune ; apporte du vin.
Tout trouble que tu vois, dès qu'est venue la clarté, c'est passé.

Le jeu d'amour veut de l'endurance, ô cœur, tiens bon.
S'il y eut un chagrin, il y eut ; s'il y eut une faute, c'est passé.

Si l'œillade de l'aimée a emporté un cœur, il est emporté ;
si entre l'âme et la bien-aimée il s'est passé quelque chose, c'est passé.

Des rapporteurs sont venus des ennuis, mais
si entre compagnons il s'est dit un mot déplacé, c'est passé.

Dis au prêcheur de ne pas blâmer Hafez d'avoir quitté le couvent ;
pourquoi lier le pied de l'homme libre ? S'il est allé quelque part, il y est allé.