Ghazal 86: Échanson, viens, car l'amie a ôté le voile de son visage

ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
کار چراغ خلوتیان باز درگرفت

آن شمع سرگرفته دگر چهره برفروخت
وین پیر سال‌خورده جوانی ز سر گرفت

آن عشوه داد عشق که مفتی ز ره برفت
وان لطف کرد دوست که دشمن حذر گرفت

زنهار از آن عبارت شیرین دل‌فریب
گویی که پستهٔ تو سخن در شکر گرفت

بار غمی که خاطر ما خسته کرده بود
عیسی‌دمی خدا بفرستاد و برگرفت

هر سروقد که بر مه و خور حسن می‌فروخت
چون تو درآمدی پی کاری دگر گرفت

زین قصه هفت گنبد افلاک پرصداست
کوته‌نظر ببین که سخن مختصر گرفت

حافظ تو این سخن ز که آموختی؟ که بخت
تعویذ کرد شعر تو را و به زر گرفت

Échanson, viens, car l'amie a ôté le voile de son visage ;
la lampe des gens de retraite s'est rallumée.

Cette bougie à la mèche mouchée a de nouveau enflammé son visage,
et ce vieillard chargé d'ans a retrouvé la jeunesse.

L'amour a fait une telle œillade que le mufti a quitté la route,
et l'amie une telle grâce que l'ennemi a pris peur.

Garde-toi de cette parole douce qui trompe le cœur ;
on dirait que ta bouche de pistache a enrobé les mots de sucre.

Le fardeau de chagrin qui avait lassé notre esprit,
Dieu a envoyé un souffle de Jésus, qui l'a enlevé.

Toute beauté à taille de cyprès qui vendait sa grâce à la lune et au soleil,
dès que tu es entrée, s'est mise à autre chose.

De ce récit les sept coupoles du ciel sont pleines d'échos ;
vois l'homme à courte vue, qui a cru l'histoire brève.

Hafez, de qui as-tu appris cette parole, pour que la fortune
ait fait de tes vers une amulette et l'ait montée en or ?