Ghazal 91: Ô toi, absente de ma vue, je te confie à Dieu

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت

محراب ابرویت بنما تا سحرگهی
دست دعا برآرم و در گردن آرمت

گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی
صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب
بیمار باز پرس که در انتظارمت

صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار
بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت

خونم بریخت وز غم عشقم خلاص داد
منت پذیر غمزهٔ خنجر گذارمت

می‌گریم و مرادم از این سیل اشک‌بار
تخم محبت است که در دل بکارمت

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل
در پای دم‌به‌دم گهر از دیده بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست
فی‌الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

Ô toi, absente de ma vue, je te confie à Dieu ;
tu as brûlé mon âme, et de tout cœur je t'aime.

Tant que je ne traînerai pas le pan du linceul sous le pied de la terre,
ne crois pas que je lâcherai le pan de ta robe.

Montre la niche de ton sourcil, qu'à l'aube
je lève les mains en prière et les passe à ton cou.

S'il me faut aller jusqu'à Harout de Babylone,
je ferai cent sortes de magie pour te ramener.

Je veux mourir devant toi, ô médecin infidèle ;
prends des nouvelles du malade, car je t'attends.

J'ai fait couler de mes yeux cent ruisseaux,
dans l'espoir de la graine d'amour que je sèmerais en ton cœur.

Elle a versé mon sang et m'a délivré du chagrin d'amour ;
je sais gré à ton œillade qui manie le poignard.

Je pleure, et mon but dans ce torrent de larmes
est la graine d'affection que je sèmerais en ton cœur.

Par bonté, donne-moi accès auprès de toi, que, le cœur brûlant,
je fasse pleuvoir à tes pieds, d'instant en instant, les perles de mes yeux.

Hafez, le vin, la beauté et la vie de libertin ne sont pas ton état ;
pourtant, somme toute, tu t'y adonnes, et je te le passe.