Gazal 95: La brisa de los rizos de tu cabello me tiene siempre ebrio

مدامم مست می‌دارد، نسیم جعد گیسویت
خرابم می‌کند هر دم، فریب چشم جادویت

پس از چندین شکیبایی، شبی، یا رب! توان دیدن
که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت؟

سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم
که جان را نسخه‌ای باشد ز لوح خال هندویت

تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی
صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی
برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت

من و باد صبا مسکین، دو سرگردان بی‌حاصل
من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی
نیاید هیچ در چشمش به جز خاک سر کویت

La brisa de los rizos de tu cabello me tiene siempre ebrio;
el engaño de tu ojo hechicero me arruina a cada instante.

Tras tanta paciencia, Señor, ¿podrá verse una noche
en que encendamos la vela de los ojos en el nicho de tu ceja?

Tengo en estima lo negro de la tabla de mi vista por esto:
porque es para el alma una copia de la tabla de tu lunar oscuro.

Si quieres adornar el mundo entero para siempre,
di a la brisa que levante un momento el velo de tu rostro.

Y si quieres desterrar del mundo la costumbre de la muerte,
sacude el cabello, y caerán miles de almas de cada hebra.

La pobre brisa y yo, dos errantes sin provecho:
yo ebrio del hechizo de tu ojo, y ella del aroma de tu cabello.

Qué alteza de ánimo la de Hafez: de este mundo y del otro
nada le entra en el ojo sino el polvo del cabo de tu calle.