Ghazal 97: C'est toi qui es, sur la tête des belles d'un pays, comme une couronne

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
سزد اگر همهٔ دلبران دهندت باج

دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش
به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج

بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روز
سواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج

دهان شهد تو داده رواج آب خضر
لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج

از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت
که از تو درد دل ای جان! نمی‌رسد به علاج

چرا همی شکنی جان من ز سنگ‌دلی؟
دل ضعیف که باشد، به نازکی چو زجاج

لب تو خضر و دهان تو آب حیوان است
قد تو سرو و میان‌موی و بر، به هیئت عاج

فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهی
کمینه ذرهٔ خاک در تو بودی کاج

C'est toi qui es, sur la tête des belles d'un pays, comme une couronne ;
il sied que toutes les ravisseuses de cœurs te paient tribut.

Tes deux yeux effrontés ont bouleversé le Khata et l'Abyssinie ;
à la boucle de ta chevelure, Matchin et l'Inde ont payé l'impôt.

La blancheur de ton visage est claire comme la joue du jour ;
la noirceur de ta chevelure sombre est la ténèbre la plus épaisse.

Ta bouche de miel a donné cours à l'eau de Khizr ;
ta lèvre de sucre a ôté son cours au candi d'Égypte.

De cette maladie, en vérité, je ne guérirai pas,
car la douleur de cœur qui vient de toi, mon âme, n'atteint pas de remède.

Pourquoi brises-tu mon âme par dureté de cœur,
ce cœur faible, délicat comme le verre ?

Ta lèvre est Khizr et ta bouche l'eau de la vie ;
ta taille est un cyprès, ta ceinture un cheveu, ta poitrine pareille à l'ivoire.

Au cœur de Hafez est tombé le désir d'un roi tel que toi ;
que n'est-il le moindre grain de poussière de ta porte !