Ghazal 99: Mon cœur, dans le désir du visage de Farrokh

دل من در هوای روی فرخ
بود آشفته همچون موی فرخ

به جز هندوی زلفش هیچ کس نیست
که برخوردار شد از روی فرخ

سیاهی نیکبخت است آن که دائم
بود هم‌راز و هم‌زانوی فرخ

شود چون بید لرزان سرو آزاد
اگر بیند قد دلجوی فرخ

بده ساقی شراب ارغوانی
به یاد نرگس جادوی فرخ

دو تا شد قامتم همچون کمانی
ز غم پیوسته چون ابروی فرخ

نسیم مشک تاتاری خجل کرد
شمیم زلف عنبربوی فرخ

اگر میل دل هر کس به جایی‌ست
بود میل دل من سوی فرخ

غلام همت آنم که باشد
چو حافظ بنده و هندوی فرخ

Mon cœur, dans le désir du visage de Farrokh,
est en désordre comme la chevelure de Farrokh.

Hormis le noir esclave de sa boucle, il n'est personne
qui ait joui du visage de Farrokh.

Heureux ce noir qui est sans cesse
le confident et le voisin de Farrokh.

Le libre cyprès tremblerait comme le saule
s'il voyait la taille charmante de Farrokh.

Échanson, donne le vin couleur de pourpre
au souvenir du narcisse enchanteur de Farrokh.

Ma taille s'est courbée en deux comme un arc
d'un chagrin continu comme le sourcil de Farrokh.

Il a fait honte à la brise du musc de Tartarie,
le parfum de la boucle ambrée de Farrokh.

Si le penchant de chaque cœur va quelque part,
le penchant de mon cœur va vers Farrokh.

Je suis l'esclave de l'ardeur de celui qui est,
comme Hafez, le serviteur et le noir esclave de Farrokh.