Ghasel 9: Der Garten hat wieder den Glanz der Jugendzeit

رونق عهد شباب است دگر بستان را
می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

ای صبا گر به جوانان چمن باز رسی
خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

گر چنین جلوه کند مغبچهٔ باده‌فروش
خاک‌روب در میخانه کنم مژگان را

ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان
مضطرب‌حال مگردان، من سرگردان را

ترسم این قوم که بر دردکشان می‌خندند
در سر کار خرابات کنند ایمان را

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح
هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

برو از خانهٔ گردون به در و نان مطلب
کآن سیه‌کاسه در آخر بکشد مهمان را

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است
گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماه کنعانی من! مسند مصر آن تو شد
وقت آن است که بدرود کنی زندان را

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

Der Garten hat wieder den Glanz der Jugendzeit;
die Botschaft der Rose erreicht die süß singende Nachtigall.

Morgenwind, kommst du wieder zu den Jungen der Wiese,
bring unseren Gruß der Zypresse, der Rose und dem Basilikum.

Wenn der Magierknabe des Weinhändlers so erstrahlt,
mache ich meine Wimpern zum Besen an der Schenkentür.

Du, der du über den Mond einen Schläger aus reinem Amber ziehst,
mach mich, den Schwindelnden, nicht noch verstörter.

Ich fürchte, diese Leute, die über die Hefetrinker lachen,
verlieren am Ende ihren Glauben an der Sache der Schenke.

Sei Freund der Männer Gottes, denn in Noahs Arche
ist ein Staub, der die Sintflut nicht um einen Tropfen Wasser kaufte.

Geh hinaus aus dem Haus des kreisenden Himmels und bitte nicht um Brot,
denn jener Geizige mit schwarzer Schüssel tötet am Ende den Gast.

Wem zuletzt eine Handvoll Staub das Lager ist,
dem sag: Wozu einen Palast bis zum Himmel bauen?

Mein Mond von Kanaan, der Thron Ägyptens ist dein geworden;
es ist Zeit, dem Kerker Lebewohl zu sagen.

Hafis, trink Wein, lebe als Rend und sei froh, doch
mach nicht wie andere den Koran zur Schlinge der Heuchelei.